Hani şu bebek mağazalarının, rengarenk oyuncak bölümlerindeki "ben pahalıyım" diye göz kırpan ürünler rafında hemen hemen her annenin ve anne adayının en az 1 kere dikkatini çeken şu kumaş kitaplar var ya; işte ondan yaptım. Evet onlar kadar parlak, canlı renkli, güzel resimli değil belki ama ben yaptım, kilit cümle burası aslında :) Hep "eğer ben yapabiliyorsam hazırına ne gerek var?" mantığında bi insan oldum. Düğünümde de "Ben kendi eşarbımı kendim yaparım" dediğim için kuaföre (ki zaten makyaj yapmadım), "Kendi fotoğrafımızı kendimiz çekeriz" dediğim için de fotoğrafçıya gitmedim, 2 sene oldu iyiki de yapmamışım diyorum, hiç pişman olmadım :)
İçimden geliyorsa elimden de gelir, bulup buluşturup yapmaya çalışırım. Oğlum doğmadan bebek şekerleri için (onları da ben yaptım :)) aldığım keçelerden ne yapsam diye düşünürken aklıma geldi. Zaten oyuncak sektörünü hep aşırı ve gereksiz pahalı bulmuşumdur ki anne olunca bunu daha iyi anladım, "ben oğluma kumaş kitap yaparım" dedim ve çektim besmeleyi...
O doğduğundan beri bizim için figür hep minik bir "kuş"tu. Onun için bebek şekerlerimiz, bebek çantamız, yastığımız, yorganımız, bornozumuz (english home sağolsun) herşeyimiz kuşluydu. Sanki okuyabilecekmiş gibi kitabımızın adı bile var :)
Bu tür kitaplarda zaten asıl amaç bebek için mümkün olduğunca fazla duyuya hitap etmesi. Görsel, duyusal, dokunsal... e tabi çocuğa kitabı yediremeyeceğimize ya da koklatamayacağımıza göre en mantıklısı görsele ve dokunsala yüklenmek. Fabrikasyon olmadığından işitsel biraz zayıf kaldı ama sırf sayfalarda şarkı söylüyor diye el kadar kitaba da 60-70 tl veremem! Benim kitabım daha büyük oldu, bence bu da bir avantaj!
İlk sayfamızda pamuklu çubuk uçlarını kesip yapıştırarak yaptığım kuzu var. Uçları kesip önce bir keçeye yapıştırdım ki daha sağlam olsun diye. Keçeyi de sayfaya diktim. Ayakları pamuklu çubuk sapı. Şimdi burda hemen şu akla geliyor:
soru: o çubuklar oynarken çıkmadı mı?
cevap: Çıktı. Net. Hataydı denemiş oldum. Kuzu bacaksız olabilir ya da yok yok bacaklı olsun ama siz onu da kumaştan yapın. Benim amacım "daha farklı malzemelere dokunsun"du ama pamuklu çubuk sapına dokunmadan da zekası gelişebilir neticede.
2. sayfada eski bir tunik kumaşından diktiğim çilek var (eski, artan, gereksiz, el kadar bile olsa, değişik kumaşları saklarım ki aile içinde bu "biriktiriciliğim" beni "çöpçü" yaptı ama napiyim işime yarıyorlar; taaa yeni evlendiğim zamandan kalma tunik kumaşı 2 yıl sonra oğlumun kitabında bir çilek oldu fena mı?) çimler jüt kumaştan, geri kalan yerler keçe. Çileğin içinde poşet var ki sıktığında cıvış cıvış etsin (işitselin tavan yaptığı an!) üstünde de Fransız düğümünden minik çekirdekler var -dokunsal.
3. sayfada yine keçeden, ama bu kez renkler farklı, bir şemsiye var, tepesinde düğme -dokunsal, sapı da pipetten (evet bu da çıktı ama şemsiyeye dikmiştim o yüzden tepeden sabit sadece).
4. sayfada da ince saç bonesinden bulut, yumşacık -dokunsal.
5. sayfada dondurma toplarımız keçeden, üstündeki süsler boncuktan -dokunsal. Boncukları tek tek diktim o yüzden çıkma ihtimali yok. Külah çöp şişten (farklı bi materyal olsun istedim), yapıştırdım ama onlar diğerleri gibi çok çıkmadılar.
6. sayfa da ağaç keçeden, elmalar düğme -dokunsal. Zeminde çiçekli bi kurdale var -görsel. Düğmeleri de tek tek diktiğim için çıkma ihtimlali yok.
En arkasında da hama boncuklarıyla isminin baş harflerini yazmıştım ama bunları parçaladı :) Evet tehlikeli malzemeler var içinde ama zaten gözetimsiz oynatmamamız lazım.
Bu kumaş kitap 5 aydır bizimle. Öyle çok aktif olmamakla beraber bazen alıp bakıyor. Artık sayfalarını çevirebiliyor, kuzunun bedenini okşadığında pamuklu çubukları farkedip onlara tek tek dokunuyor, çileği yemeye çalışıyor ya da avucunun içinde sıktığında poşeti farkediyor, şemsiyenin tepesindeki düğmeyi hemen buluyor, bulutu eliyle çekiştirip sağa sola dağıtıyor, dondurmanın üzerindeki boncuklara tek tek dokunuyor ve ağaçtaki elmaları koparmaya çalışıyorsa bu kitap amacına ulaşmış demektir. 2-3 gün emek verip tek tek elimde diktiğim (evet makina dikişini bilmiyorum ki zaten makinam da yok) kitap paramparça olsa da farketmez :) bir işin sonunda "ben yaptım" diyebilmek ne büyük nimet, bu gücü veren Rabbime Elhamdülillah! Eğer siz de yapmak isterseniz benden size tavsiye; yapın! çünkü insanın yaptığı en anlamlı şeyler evladı için yaptıklarıymış... Kumaş kitap girişimlerim devam edecek inşaallah :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder